Keskin bir Hristiyan sesi cesur bir iddia ortaya koyuyor: Politikalar empati yerine gerçeğe dayandırılmadığında masum insanlar bedel ödüyor.
Bize, empatinin en yüce erdem, iyi bir insan olmanın anahtarı olduğu söylendi. Peki bu gerçekten doğru mu? Yoksa “empati” de tıpkı günümüzün diğer sözcükleri gibi—“hoşgörü”, “adalet”, “kabul”—kötü niyetli kişiler tarafından kendi politik amaçları için kullanılan bir araç haline mi geldi?
Toxic Empathy adlı kitabında Allie Beth Stuckey, empatinin sol görüşlü aktivistler tarafından bir manipülasyon aracına dönüştürüldüğünü savunuyor. İnsanlara sevgi dolu görünmek için ilerici görüşleri benimsemek zorundaymış gibi hissettirildiğini öne sürüyor. Stuckey, “toksik empatinin” en çok kullanıldığı beş tartışmalı konuyu ele alıyor: kürtaj, cinsiyet, cinsellik, göç ve sosyal adalet. Ona göre ilericiler, bakış açılarını “empatik” göstermek için şu tür sloganlar kullanıyor: “Kürtaj sağlık hizmetidir”, “Aşk aşktır”, “Hiçbir insan yasa dışı değildir.” Ancak bu ifadeler, işin diğer ahlaki boyutunu göz ardı ediyor. Örneğin, kürtaj kadına karşı şefkatli gibi sunuluyor ama peki ya yaşamı sona erdirilen bebek?
Bu kitap empatinin yok edilmesini değil, Tanrı’nın sevgi, iyilik ve adalet tanımlarına göre yeniden şekillendirilmesini savunuyor. Stuckey, toksik empatinin mantıksal çıkmazlarını ve ahlaki sonuçlarını ortaya koyarak Hristiyanlara, kültürlerinde ve kilisede yerleşmiş ilerici yalanları çürütebilmeleri için araştırma temelli ve İncil’e dayalı gerçeklerle donanmış bir yol haritası sunuyor.
Tükendi
Gelince Haber Ver
