Sonsuza Dek Emily

Maria Navarro Skaranger’in Norveç’in otuz beş yaş altı en iyi on yazarından biri seçilmesi sadece ‘hayallenmedeki’ mahirliğinden değildi. Hakikati, hayale –kurmacaya– dönüştürmedeki cesaretindendi. Bu cesaret, kurmacanın gövdesini şehrin gettolarında doğan dille sarıyor. Sonsuza Dek Emily işte bu dilin, şehri çeperlerinden kuşatan ancak şehrin henüz görmezden geldiği sıradan insanın dilinin, yankısının romanı.

Yoksulluk ve göçmenliğin bir başınalıkla, kadınlık ve anneliğin (“bu su hiç durmaz”) dirençle örüldüğü bir hikâye…

Yani hayatı bundan sonra devam edecek ama yavaş yavaş, mesela bunun ne zaman değişeceğini merak ediyor; ne zaman ne değişecek, örneğin bebeğin ne zaman bir kabuk olmaktan çıkıp konuşabileceği bir insana dönüşeceğini merak ediyor. (Pablo’nun gelip bebeğini görüp görmeyeceğini.)